Begrippenlijst · R

Radioactiviteit

Radioactiviteit is het spontaan verval van instabiele atoomkernen waarbij straling vrijkomt.

Er bestaan drie hoofdvormen. Alfa-straling bestaat uit heliumkernen (twee protonen en twee neutronen) en wordt al door een blad papier gestopt. Bèta-straling bestaat uit elektronen of positronen en dringt enkele millimeters in aluminium. Gammastraling is hoog-energetische elektromagnetische straling die metersdik beton nodig heeft om volledig geblokkeerd te worden.

Radioactiviteit werd ontdekt door Henri Becquerel (1896) en door Marie en Pierre Curie verder onderzocht. Marie Curie introduceerde de term. Elke radioactieve isotoop heeft een eigen halfwaardetijd.

Toepassingen: medische beeldvorming (PET-scans), bestraling van tumoren, datering van archeologische vondsten (C-14) en gesteenten (U-Pb), én — controversieel — kernenergie en kernwapens.

In welke discipline?

Natuurkunde (kernfysica) en scheikunde.

Verwante termen

Lees meer